Frsluflokkur: Lj

Hva er ttt, herra forseti?

Ntt eina Austurvelli vaknai styttan af Jni Sigurssyni til lfs og hlt ru yfir sextu og remur rnum sem stu undir stalli hennar og hlustuu me misjafnlega mikilli athygli og gfum.

"a er ekki allt Steingrmi og Jhnnu a kenna. au hafa engin vld vegna ess a au hafa ekki kjark til a nta au mgulegu vld sem au gtu haft til annars en a hla v sem au ur klluu me kveinni fyrirlitningu, nfrjlshyggjunni," sagi styttan af Jni og rumdi illilega.

"Heyr heyr," sgu rnarnir og fengu sr sopa.

"g hef ekki ori var vi tmabundi jafnvgi, anna en a grarlega h ln hafa veri tekin af rkinu til a fresta skellinum mikla, flbylgju sem mun safna upp krafti me samskonar vxtum og vaxtavxtum og heimilin hafa urft a ola, og essi bylgja mun skella yfir jina nsta kjrtmabili, egar kemur a skuldadgum. Vandanum hefur aeins veri fresta. etta er logni undan storminum. Kannski vi sum auga fellibylsins?"

"Heyr heyr," sgu rnarnir og fengu sr a ropa.

"a er gali a hafa hsnisln vertrygg essu standi sem n rkir. au eru ekkert anna en fjtur um ftur eirra sem reyndu a eignast hsni sasta ratug. Er a virkilega glpur sem flk a jst fyrir rum saman, a ola verri rlg en glpamenn sem dmdir eru fangelsi, ea rlar fyrir daga frelsisstrsins, og yfirleitt til skemmri tma en hsnislnahelvti me vertryggingu, vexti og vaxtavexti sem krauma undir?"

"Heyr heyr," sgu rnarnir raulandi.

"Rttlti er mikilvgasta verkefni dag, a rttlti a engin mannvera essari jr urfi a upplifa rlkun, og ar sem vi erum slendingar, sjlfstir slendingar, ttum vi a einbeita okkur a v a enginn slendingur lifi vi rlkun, ea li skort frumrfum eins og a vanta mat, kli ea hsni. egar vi erum ll orin frjls, getum vi svo hjlpa umheiminum."

"Heyr heyr," hrpuu rnarnir.

"egar peningar og markaslgml eru meira metin en sjlft mannslfi, erum vi komin villigtur, v a peningum og markaslgmlinu er nkvmlega sama um ig og na velfer lfinu, en ekki hinum manneskjunum, sama hva hefur gert af r. Jni forseta er aldrei sama um ig, kri slendingur, hvaan sem kemur, sama hva hefur gert, sama hvort r s sama um mig."

"Heyr heyr," sagi einn rninn mean hinir rifust.

"Og j, g hef fylgst me. Of miki kannski. En g hef fylgst me og mr hryllir vi eim hrmungum sem g hef s fyrir, og eim afleiingum sem skammsnistefna fjrmlakerfisins og rkisvaldsins mun leia yfir framt landsins, sem sfellt verur myrkari. v veurskin hrannast upp, og endanum mun ftt standa eftir n skemmda."

"Vr mtmlum allir," sagi blasa r bk sem fauk framhj styttunni af Jni.


Skilningsleysi, heimska ea grimmd?

Unglingsstlka sleppur naumlega undan manni sem hefur haldi henni niri og reynt a nauga henni. Hn sparkar klof hans og hleypur undan. Hann eltir. Hn hleypur t gtu og reynir a stoppa bla sem jta framhj eins og eim s strt af vlmennum.

skugga undir br liggur lgreglubll leyni og bur eftir a einhver keyri ngu hratt framhj. Lgreglumennirnir flna egar eir sj stlku hlaupa tt til eirra og skuggalega veru eftir henni.

Stlkan hleypur upp a lgreglublnum og bankar runa. Man fr andardrtti hennar skyggir blstjranum sn.

Lgreglumaur stgur t r blnum faregameginn, hin situr kyrr, og sr hvar skuggalegi maurinn stoppar eftirfr sna.

"Hva er eiginlega gangi hrna?" spyr lgreglujnninn.

"Hann... hann..." Stlkan kom ekki upp ru ori.

"etta er krasta mn," sagi naugarinn og steig nr. Hann var klddur vnduum jakkaftum, og greinilega vel efnaur einstaklingur. Hugsanlega hrifastu.

"Hann... hann..." stamai stlkan me kkkinn hlsinum og benti myndarlegan manninn.

"Komdu heim," sagi essi vel gefni og rki maur.

Lgreglumaurinn spyr naugarann: "Finnst r ekki a vi ttum a hlusta hva konan hefur a segja?"

Maurinn hristi hfui. Lgreglumaurinn kannaist eitthva vi hann. J! Hann hafi s hann sjnvarpinu. Margoft! etta var frgur maur.

Stlkan lyppast niur, hefur falli yfirli. Lgreglumaurinn grpur um handlegg hennar og segir henni a fara til naugarans.

"En veistu hva hann hefur gert mr?" spyr hn grtandi djpt eigin hugarheimi og skilur ekkert grimmd lgreglumannsins. " ert n eitthva a kja etta. ber n einhverja byrg sjlf. Sju kjlinn sem ert kldd og essa lka blmstrandi fegur na. getur ekki kennt manninum um a vera mannlegur," sagi nnur rdd huga hennar. Kannski var essi veruleikafirrta rdd r veruleikanum sjlfum. Hn gat bara ekki tra v.

n ess a sleppa henni, biur hn framt slands, vegsemd og von, a taka vi stlkunni, og sj til ess a hn s ekki a trufla lgregluna fr skyldustrfum snum. Lgreglumaurinn sest inn blinn og skellir eftir sr, og stillir san hraamlirinn upp ntt.

"Um hva var etta?" spyr lgreglukonan blstjrastinu.

"a er ungt og skemmtir sr," svarar lgreglumaurinn og mlir einn 107. Kveikt er blu ljsunum og srenurnar settar gang. Lgreglubifreiin splar af sta, stekkur yfir kant, og brunar eftir hinum strhttulega kumanni, sem innan skamms verur einhverjum sundkllum ftkari.

Naugarinn tekur vi stlkunni og dregur hana inn skuggann undir brnni, ar sem hn skrar og pir hjlp. eir sem heyra loka gluggum og hkka grjum mean a versta gengur yfir.

Innblsi af dmisgu Andreu lafsdttur Reykjavk Sdegis: "Augljst a rkisstjrnin tlar sr ekki a gera neitt."


Og a var fyrir hundra rum...

DRAUMUR

ntt dprum draumi
jeg dvaldi, er ljsi hnje:
garinum mnum greri
grnlaufga rsatrje.

En reiturinn bjarti breyttist
blmsnauan kirkjugar,
dggsla draumlilju bei
a djpri grf ar var.

Af trjenu blrinn tndi
trhrein og mjallhvt blm,
og laufin ljsgrn hrundu
me lgum, blum hljm.

Jeg safnai llum saman
silfurblikandi ker;
til foldar, fyr en vari,
a fjell r hendi mjer.

r brotunum dreyrgar daggir
mjer dreyfust um barm og kinn.
- Hva ir hinn dapri draumur?
Ertu dinn, stvinur minn? -

- Steingrmur Thorsteinsson, inn, 1911


Haiku um ICESAVE

say f... og say f...
say f... og say f..., say f...
og say f... ICESAVE

Stafir slenskrar tungu

i g ur vissu tr

tndur, gull, fur, r

nug ra n kt r m

slands oku, v


Undir s

Undir s

flktur vef

skkvandi

hrpa tr

hljlaust frosti

umlykur vk

slin kld

flmar eftir

stfum fingrum


Innskrning

Ath. Vinsamlegast kveiki Javascript til a hefja innskrningu.

Hafu samband